قرارداد نفتی ونزوئلا، کلاهبرداری به سبک کاخ سفید

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ به تازگی قرارداد نفتی میان دولت آمریکا و دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت ونزوئلا امضا شد؛ قراردادی که به اعترف بسیاری از صاحب نظران، کلاهبرداری بزرگی است و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا آن را بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ توصیف کرده است. بر پایه این قرارداد، آمریکا به مدت 100 سال، حق بهره‌برداری از 17 میدان نفتی بزرگ ونزوئلا را خواهد داشت. این کشور سهمی 55 درصدی را نیز در استخراج نفت برای خود لحاظ کرده است.

در وضعیت کنونی آمریکا هیچ تأکیدی بر فعالیت کارتل های مواد مخدر ندارد و فقط متمرکز بر ثروت ملی ونزوئلا و نفت این کشور است

بر پایه مفاد قرارداد نفتی آمریکا و ونزوئلا، آمریکا حق خرید 20 درصد از کل تولید فعلی و آینده نفت ونزوئلا را با قیمت معادل هزینه تولید دریافت خواهد کرد. عجیب اینکه آمریکا حق تقدم در خرید برای 80 درصد باقی مانده تولید نفت ونزوئلا را هم برای خود محفوظ می دارد. در عین حال، دولت آمریکا در انتخاب اعضای هیئت مدیره شرکت نفتی مشترک با دولت ونزوئلا جهت استخراج نفت این کشور، حق وتو خواهد داشت و اکثریت اعضای هیئت مدیره باید شهروند آمریکا باشند. مروری اجمالی بر بندهای قرارداد نفتی آمریکا و ونزوئلا واقعیت مهمی را نشان می دهد و آن اینکه در زمینه ونزوئلا، با یک قرارداد طرف نیستیم، بلکه یک تسلیم‌نامه تمام عیار است.

در رابطه با این موضوع توجه به سه مؤلفه ضروری و مهم به نظر می آید:

نخست، اینکه آمریکا چند ماه قبل با طرح این بهانه واهی که نیکلاس مادورو، رئیس جمهور وقت ونزوئلا با کارتل های مواد مخدر همکاری دارد، اقدام به حمله به این کشور و ربایش وی کرد. ترامپ مدعی بود می خواهد از این رهگذر، امنیت آمریکا را ارتقا بخشد. با وجود این، در وضعیت کنونی دولت آمریکا هیچ تأکیدی بر فعالیت کارتل های مواد مخدر ندارد و فقط متمرکز بر ثروت ملی ونزوئلا و نفت این کشور است. این موضوع در بطن خود از فریبکاری بزرگ کاخ سفید حکایت دارد. به بیان ساده تر، ادعاهای آمریکا علیه مادورو، بیش از آنکه واقعی باشند صرفاً بهانه هایی بودند تا زمینه را برای در کنترل‌گرفتن منابع نفتی این کشور به وسیله آمریکا فراهم کنند.

دوم، اینکه دولت آمریکا دهه ها مدعی اصول متعالی نظیر حقوق ملت ها، حقوق بین‌الملل، آزادی، حق تعیین سرنوشت و امثالهم است. در حقیقت، کاخ سفید در دوره های مختلف سعی داشته خود را حامی مدنیت و اصول انسانی و قانونی معرفی کند. این در حالی است که در رابطه با ونزوئلا و استعمار نفت این کشور، جهانیان به عینه مشاهده کردند آمریکایی ها با تکیه بر زور، ثروت ملی کشوری دیگر را غارت کردند و دقیقاً مانند دزدها و راهزنان، کنشگری داشته اند.

این موضوع خود گواهی روشن بر این واقعیت است که حکمران آمریکایی، شعارهای زیبا سر می دهد اما در میدان عمل، از هیچ اقدام غیرقانونی و مجرمانه‌ای دریغ نمی‌کند. موضوعی که تا حد زیادی حقیقتِ آمریکا را پیش چشم جهانیان قرار داده است و بیش از پیش موجب تنزل جایگاه این کشور در محیط بین‌المللی می شود. 

سوم، اینکه دولت آمریکا و دولتمردان این کشور سالهاست ادعاهای مختلفی را درباره اینکه دلسوز دیگر ملت ها هستند مطرح می کنند. با وجود این، هر مرتبه شاهدیم وقتی بر یک کشور مسلط می شوند، به جای اینکه منافع ملت ها را مورد توجه قرار دهند، صرفا در پی تاراج ثروت ملی آنها هستند. تکرار این معادله در ونزوئلا، حامل درس های معناداری برای سایر ملت ها و کشورهاست.

واقعیت اینکه برای دولتمردان آمریکایی، سایر ملت ها و کشورها چیزی جز اهرم هایی برای رسیدن کاخ سفید به مطامع و اهدافش نیستند. از این رو، باید واقع‌بین بود و فریب حقه های حکمرانی آمریکایی را نخورد. تجربیات تاریخی نشان داده اند آمریکایی ها از رهگذر چپاول دیگر ملت ها و کشورها، به دنبال تحقق پیشرفت خود هستند و در این رابطه، از هیچ فریب و جنایتی دریغ نمی‌کنند.